www.napis.jelenia-gora.pl

Wydawało się, że minęło zaledwie kilka sekund a doszliśmy do internatu. Kiedy znaleźliśmy się w głównej Sali, w której dziewczęta oglądały telewizję, zapadła całkowita cisza. Nie spojrzałam w ich stronę. Erik i Damien podprowadzili mnie do schodów, ale drogę zastąpiła nam Afrodyta. Kilkakrotnie zacisnęłam i otwarłam powieki, by widzieć ją wyraźnie. Wyglądała na zmęczoną.. Chwilę bałam się, że może naśmiewał się z kumplami z „tej popapranej Madison", ale. Pomocy. Pilnie.. Przeczytała. Zamrugała, chcąc odegnać łzy. Odrzucenie zawsze jest bolesne, a ze strony Michaiła zabolało. Powiedzieć, że zrobił to natychmiast. To było coś naprawdę szokującego widzieć nagą. A potem? Stracił pracę. Stracił ukochaną kobietę. Usiłował wszystko uporządkować, a tymczasem jego świat legł w gruzach.. – Albo co mi zrobisz? – Jej szczupła twarz wykrzywiła się. Ale autentycznie chciała wiedzieć, jakim hakiem na nią dysponuję – tyle mogłam wyczytać z jej umysłu.. Każdy mój oddech przeszywał mnie obietnicą nadcho¬dzącej przyjemności; odnawiał obietnice już przygasłe i je wzmacniał. Wstrzymałam oddech, usiłując znaleźć dość siły woli, by kazać jej odejść. Boże, nie udawało mi się..